Specs: Rainwater drain 9.50 meters, LED, rainwater, light animation ± 6 minutes.
Location: 17th century exterior wall Wharf building Marineterrein next to the National Maritime Museum of Amsterdam.

The artwork Falling Light illustrates the deep connection between Amsterdam’s history, its location and its ecosystem. At its heart is an existing drainage pipe, which has been transformed into a functional, semi-transparent rainwater drain. What appears to be a simple, functional object becomes a stage for an interplay of light and water.

The rhythmic lighting programme is inspired by the endless forms of water and the natural colours characteristic of this environment: from the fresh, algae-green of the IJ to the warm hues of the evening sky.

The light falls, and then disappears. A movement that mirrors the city and its ecosystems: constantly changing, where visibility and invisibility alternate. Here, disappearance is not an end, but a transition, part of the cycle.

Falling Light reveals the relationship between people, the city and the living environment. The city does not appear as a collection of stones, but as a living, ever-changing organism — always in motion, always in relation to its surroundings.

Around 1655, the Admiralty shipyards were established here – at the time, the largest port in the world. The Zeemagazijn, now the Scheepvaartmuseum, collected rainwater in its courtyard and supplied ships with provisions for their voyages to every continent.

The Marineterrein is now a testing ground for a liveable city in a changing world. Titia Ex is investigating here how light cycles can be integrated into public spaces. The project invites reflection on art, regeneration and urban development.

Specs: Hemelwaterafvoer 9,50 meter, LED, regenwater, lichtanimatie ± 6 minuten.
Lokatie: 17e eeuwse Werfgebouw Marineterrein naast het Scheepvaartmuseum, Amsterdam.

Het kunstwerk Vallend Licht toont de diepe verbondenheid tussen de geschiedenis, de locatie en het ecosysteem van Amsterdam. Centraal staat een bestaande afwateringspijp, die is getransformeerd tot een functionele, semi-transparante hemelwaterafvoer. Wat ogenschijnlijk een simpel functioneel object is, wordt een podium voor een spel van licht en water.

Het ritmische lichtprogramma is geïnspireerd op de eindeloze verschijningsvormen van water en de natuurlijke kleuren die kenmerkend zijn voor deze omgeving: van het frisse algengroen van het IJ tot de warme tinten van avondrood.

Het licht valt, en verdwijnt. Een beweging die de stad en haar ecosystemen weerspiegelt: constant in verandering, waar zichtbaarheid en onzichtbaarheid elkaar afwisselen. Verdwijnen is hier geen einde, maar een overgang, een deel van de cyclus.

Vallend Licht onthult de relatie tussen mens, stad en leefomgeving. De stad verschijnt niet als een verzameling stenen, maar als een levend, veranderlijk organisme — altijd in beweging, altijd in relatie met haar omgeving.

Rond 1655 ontstonden hier de werven van de Admiraliteit – destijds de grootste haven ter wereld. Het Zeemagazijn, nu het Scheepvaartmuseum, verzamelde regenwater op de binnenplaats en voorzag schepen van voorraden voor hun reizen naar alle continenten.

Het Marineterrein is nu een proeftuin voor een leefbare stad in een veranderende wereld. Titia Ex onderzoekt hier hoe lichtcycli kunnen worden geïntegreerd in de publieke ruimte. Het project nodigt uit tot reflectie over kunst, regeneratie en stedelijke ontwikkeling.